Պարմեզան պանիր՝ որպես բանկային գրավ օգտագործվող մթերք

Ի՞նչ ընդհանուր բան ունեն Էմիլիա-Ռոմանիա տարածաշրջանի միջնադարյան վանքերը և 1910 թվականին հիմնադրված տեղական բանկը։ Երկուսն էլ սննդի պահպանումը դարձրել են իրենց ամենօրյա աշխատանքի մի մասը։ Յուրաքանչյուրը՝ իր ձևով և դարաշրջանում, վանականներն ու բանկիրները նույն նպատակին էին հետապնդում նույն տեղում՝ օգտվելով եզակի արտադրանքից՝ պանրից, որը կարող էր տարիներ շարունակ պահվել և արժեքի աճ գրանցել հնեցման հետ մեկտեղ։ Այս արտադրանքը, որը 12-րդ դարում ապահովել էր վանականների գոյատևումը, այսօր Իտալիայի գաստրոնոմիկ ժառանգության մաս է կազմում և հիմք է հանդիսանում այնպիսի եզակի ֆինանսական մոդելի, որ այն ուսումնասիրվում է Հարվարդի բիզնես դպրոցում։

Այս մոդելի եզակիությունը կայանում է նրանում, որ բանկը (Credem) պանրի գլուխներ է ընդունում որպես գրավ՝ արտադրողների վարկերի համար։ Ֆինանսական հաստատությունը վարկ է տրամադրում ապրանքի ներկայիս արժեքի 60%-ից 80%-ը և պահում է այն իր սեփական պահեստներում։ Եթե արտադրողը չի կարողանում մարել վարկը, բանկը հետ է վերադարձնում իր գումարը՝ վաճառելով հնեցված պանիրը։

Համակարգը հաջողությամբ գործում է արտադրանքի բարձր տնտեսական արժեքի շնորհիվ (այս պահոցներում գնահատվում է մոտ 325 միլիոն եվրո արժողությամբ պանիր), ինչպես նաև դրա անբասիր խոհարարական համաշխարհային համբավի շնորհիվ։ Եվ այստեղ օգտագործվող գրավը ոչ միայն սովորական պանիր է, այլև իսկական Պարմեզան Ռեջանո պանրի գլանափաթեթներ։

Այս պանիրը իտալական ամենաավանդական արտադրանքներից մեկն է և, միևնույն ժամանակ, երկրի ամենակարևոր դեսպաններից մեկը արտերկրում։ Աշխարհի շատ անկյուններում Պարմեզան Ռեջանոյի համն ու տեսքը շատ ավելի հայտնի են, քան Պարմայի, Ռեջիո Էմիլիայի, Մանտուայի, Բոլոնիայի և Մոդենայի աշխարհագրական առանձնահատկությունները՝ երկրի վրա միակ վայրերը, որտեղ այն կարող է արտադրվել այս անվան տակ։ Եվ դա չափազանցություն չէ։ Պանիրը, որից տարեկան արտահանվում է մոտ 84,000 տոննա, սերտորեն կապված է